Ik besloot dus op een dag dat ik wat wilde doen voor deze kinderen. Het duurde alleen wat langer. In 2001 ontmoette ik een groepje straat kinderen. Ik was er bewust naar op zoek gegaan omdat ik een opvanghuis wilde starten. Ik ontmoette toen een groepje straat jongens in Nairobi .Tussen de 13 en 15 jaar oud, leefden ze samen op straat. De oudste was de leider en deed het woord. Hij vroeg mij 1000 shilling. Ik maakte hem duidelijk dat hij veel meer van mij zou krijgen in de toekomst. Ouders gestorven, een of allebei. Geen familie om voor ze te zorgen. Ze verdienen hun kost door automobilisten te helpen te parkeren en de auto's te bewaken. Ik vroeg dit groepje, jongens hoe doen jullie dat nu? geen eten en leven op straat? "wij vertrouwen op God"was hun antwoord. Ik zei toen: God heeft mij gestuurd.En zo voel ik dit ook. Ik heb de zegen dat ik dit werk kan en mag doen.

Ik huurde een huis in Nairobi en nam deze jongens in Juni 2002 in huis op. Personeel in dienst om voor ze te zorgen. Zo probeerde ik in totaal een jaar of 4 deze jongens te veranderen in gehoorzame kinderen... zorgde voor eten en kleren, scholing en sport. Helaas ik had mij vergist in ' dat doe ik wel even'. De jongens waren zo gehard door het straat leven dat ze zich niet wilden aanpassen en dus bleven vechten, stelen en bedriegen. De een na de ander liep weer weg of werd weggestuurd wegens ernstige misdragingen.

In de loop van de tijd kwamen er jongere kinderen bij. Door de kinderbescherming of politie gebracht. Helaas bleek de combinatie van straat kinderen en deze jonge weeskinderen niet mogelijk. Het eindigde ermee dat vrijwel alle straat jongens weg zijn gegaan of gestuurd.

We hebben veel tegenslagen te verwerken gehad. We verloren in 2002 Michael aan een infectie in zijn hersens. Michael was toen ongeveer 14 jaar. ( ze weten vaak de leeftijd zelf niet ) In 2005 verloren wij onze lieve grappige Savannah op bijna 3 jarige leeftijd. Ze kwam in Juli 2002 bij ons en was reeds ernstig ziek ( AIDS) de dokter gaf haar nog enkele maanden te leven. Ze was graatmager en kon amper adem halen. Door goede verzorging knapte ze helemaal op en werd het een gezond ogend bol kindje... Helaas overwon de ziekte en overleed Savannah op 19 November 2005. Het was een trieste periode en even heb ik mijzelf afgevraagd kan ik dit wel? Maar ik wilde niet opgeven.. er zijn zoveel kindjes zoals Savannah. Ter ere van haar vechtlust wilde ik verder gaan.

We hebben veel pech gehad met huisbazen, moesten steeds weer noodgedwongen verhuizen. In Thika kregen we torenhoge electriciteits rekeningen, alsof we voor het hele dorp betaalde. In Mtwapa werd het eerste huis te krap. Het tweede huis had de makelaar zelf nodig na 3 jaar trouwe huur en werden wij gesommeerd het huis te verlaten, gepaard met dreigementen! Nu wonen we in een mooie maar te kleine bungalow in Kikambala. ook met personeel hebben we wij ontzettend veel pech gehad. We hebben helaas meerdere keren personeel moeten ontslaan wegens diefstal, luiheid, laksheid, te intiem met vrijwilliger. Het is onze keuze niet om personeel te moeten ontslaan. Voor de kinderen is het ook absoluut geen pretje om steeds geconfronteerd te moeten worden met komen en gaan van personeelsleden. Maar voor ons geldt dat regels er zijn om opgevolgd te worden en als daar geen waarde aan gehecht wordt door personeel en/of vrijwilligers dan ligt de verantwoording bij ons om de kinderen niet bloot te stellen aan mensen die geen verantwoordelijkheids gevoel hebben of een verkeerd voorbeeld zijn voor de kinderen. Wij  betreuren het zeer als we weer opnieuw een personeelslid moeten vervangen, vooral voor de kinderen erg verwarrend.

Ondanks alles geven wij niet op. We voelen ons verantwoordelijk voor de kinderen in het weeshuis. Opgeven zou betekenen 'dag kinderen zoek het maar uit.... dat kan niet'.
We hebben plannen om een eigen weeshuis te bouwen. We hebben vrienden die in Kenia gaan wonen om toezicht te gaan houden. We zullen blijven werken om deze kinderen en straks meer kinderen een warm thuis te kunnen bieden, scholing, verzorging maar op een verantwoorde manier. We hebben veel geleerd afgelopen jaren. Er komt ongelooflijk veel bij kijken en dat weet je pas als je er jaren mee bezig bent. We hebben bewezen dat we het beste voor de kinderen voor hebben ook al ging dat vaak ten koste van onszelf...

Je bent hier in Nederland maar ' je  kinderen' in Kenia zijn voortdurend in je gedachten. Zij moeten ook eten, weer naar school, de huur moet betaald worden, zieke kinderen moeten medische zorg hebben. Je hebt er een groot gezin bij hetzij op afstand. Je staat met een voet in Kenia en een voet hier... je bent nooit 100 % hier aanwezig... Je leeft in twee werelden.